ઘડપણમાં માઁ બાપને એકલા મુકીને દીકરો અને વહુ વિદેશ જતા રહ્યા, પછી જે થયું તે તમને પણ રડાવી દેશે.

0
4403

લેખક – પાર્થિવ.

અચાનક મારો મિત્ર અને તેની પત્ની સુધા સવારે મારા ઘરે સામાન લઇ ઉતર્યા. તેમને આવકાર્યા પછી અચાનક આવી રીતે પાછા આવવાનું કારણ પૂછ્યું.

મારા મિત્ર દિપેને જણાવ્યું કે અમે સવારે એરપોર્ટથી ઘરે ગયા. ઘરે તાળું. પપ્પા મમ્મી ઘરે નથી. આવી રીતે જાણ કર્યા વગર થોડું ક્યાંય જવાતું હશે?

ક્યાં ગયા હશે? દિપેન માથે હાથ રાખી બોલ્યો.

મેં કીધું તેં છેલ્લો ફોન કયારે કર્યો હતો?

દિપેન બોલ્યો એક મહિના ઉપર. પણ પપ્પા બરાબર જવાબ આપતા ન હતા. વાતને ટૂંકાવી નાખતા હતા. મમ્મીને ફોન આપવાનું કીધુ તો બોલ્યા એ સૂતી છે.

દિપેનના પપ્પા સાથે મારે સારૂ ફાવતું. સ્પષ્ટ વક્તા અને કડક મિજાજના છતાં મને જ્યારે મળે કે હું ઘરે તેમના જાવ ત્યારે એક આત્મીયતાથી આવકાર આપે, જાણે કોઈ ગત જન્મના ઋણાનુબંધથી અમે બંધાયા હોય.

મને પણ એક વડીલ તરીકે તેમના ઉપર માન હતું. મારા મિત્ર દિપેન અને તેની પત્ની સુધાએ અચાનક કેનેડા તેના પુત્ર પાસે રહેવા જવાનો નિર્ણય લીધો. નક્કી કર્યું તેનો વાંધો ન હતો પણ સમય, સંજોગો અને પરીસ્થિતિ વિપરીત હતી. માઁ બાપની શારીરિક માનસિક સ્થિતિ ઉંમરને કારણે લથડી રહી હતી. આવા મોટા ઘરમાં રાત્રે તકલીફ પડે તો તેઓ એકલા શું કરશે? એ પણ વિચાર દિપેનને કેમ ન આવ્યો?

દિપેન અને તેની પત્ની કેનેડા ગયા પછી હું મહિનામાં બે ત્રણ વખત તેના મમ્મી પપ્પા એકલા હોવાથી તેમની ખબર અંતર અને કામકાજ હોય તો પૂછવા જતો. બાકી કામકાજ માટે મોબાઈલ નંબર તો મારો તેમને આપ્યો જ હતો.

એક દિવસ હું તેમના ઘરે ગયો. દિપેનના મમ્મીનું મોઢું રડેલ હતું અને તેના પાપા કોઈ મૂંઝવણ સાથે બેઠા હતા.

મેં કીધું કાકા… કેમ આજે ઉદાસ છો. ચાલો થોડો દિવસ મારા ઘરે રોકવા. આનંદ તમને પણ થશે અને મને પણ થશે.

બેટા… તારો દિલથી આભાર. ઘરે તો નહી આવું પણ તારા કાકીની તબિયત બે દિવસથી સારી નથી રહેતી. રોજ રડે છે અને કહે છે ભગવાન આ સંસારમાં હવે કઇ નથી રહ્યું. મને ઉપાડી લે.

મારી આંખ ભીની થઇ ગઇ. બાળકોની જયારે ઘડપણમાં માઁ બાપને જરૂર હોય ત્યારે આવી રીતે અનાથ અવસ્થામાં મૂકીને જવું મારા મિત્ર દિપેનનું પગલું ત્યારે પણ મને અવિચારી અને યોગ્ય ન લાગ્યું હતું અને આજે પણ.

મેં તેને ત્યારે પણ સીધો સવાલ કર્યો હતો, તું આ ઘરડા માઁ બાપને કોના ભરોસે મૂકીને જાય છે?

મને એ વખતે દિપેને નફ્ફટ જવાબ આપ્યો હતો. મારા માઁ બાપ એકલા થોડા છે, દુનિયામાં ઘણાય માઁ બાપ એકલા રહે છે અને જીવે છે.

મેં કીધું કાકા… આપણે પ્રથમ દવાખાને જઈ આવીયે. માંદગીને વાળી ન મુકાય. તેમાં પણ ઘડપણમાં તો નહીજ.

દવાખાને ડોક્ટરે ચેક કરી કીધુ મા-ન-સિ-ક આ-ઘા-ત-ને કારણે ડિ-પ્રે-શ-નમાં બા આવી ગયા છે. બે ત્રણ દિવસ અહીં દાખલ કરી દયો. બધું બરાબર થઈ જશે.

હું ત્રણ દિવસ તેમની સાથે રહ્યો. ઘરે ટિફિન અને અન્ય વ્યવસ્થા મારી પત્ની કાવ્યાએ સંભાળી.

હોસ્પિટલમાં કાકા (દિપેનના પપ્પા) સાથે બેઠો હતો. તે બોલ્યા બેટા… એક વાત કહું?

હા બોલોને કાકા.

બેટા જીંદગીમાં નિસંતાન રહેવું જોઈયે એવું આ ઉંમરે મને કેમ લાગે છે?

સંતાન અને પરિવાર હોય તો માયા લાગે ને.

પણ કાકા તમારે તો બે સંતાન છે ચિંતા શુ કામ કરો છો?

હા બેટા બે સંતાન છે એ જ ઉપાધિ છે.

એક ભણીને વિદેશ જતો રહ્યો. બીજો મારી સાથે રહેતો હતો. વિદેશ ગયેલ જીતુ બે ત્રણ વર્ષે ઇન્ડિયા આવે. ઔપચારિક લાગણીઓ બતાવી પાછો જતો રહે.

સાથે રહેતા દિપેનના મગજમાં ધીરે ધીરે કોઈએ ઝે-ર-ના-ખ્યું. માઁ બાપને સાચવવાની બધી જવબદારી તારી એકલાની જ છે. જીતુ જલસા કરે અને તૂટવાનું તારે એકલા એ. પ્રોપર્ટીમાં ભાગ લેતી વખતે તો એ પણ ઉભો રહેશે.

બસ આટલી વાત ઉપર તારા મિત્રનું વાણી, વર્તન, વ્યવહાર અમારી તરફ અચાનક બદલવા લાગ્યું. અને એક દિવસ દિપેને અચાનક તેના પુત્ર પાસે વિદેશ જવાનું નક્કી કરી નાખ્યું. મારા બે પુત્રોના અહંમ રૂપી ટકરાવના અમે ઘરડા માઁ બાપ શિ-કા-ર બન્યા બેટા.

મને કહે, બેટા એક કામ મારૂ છેલ્લું કરી દે. હોસ્પિટલેથી ઘરે જવાની હવે મારી પણ ઈચ્છા નથી. આપણા શહેરમાં અત્યંત આધુનિક ઘરડાઘર બન્યા છે. તેમાં અમારૂ ગોઠવી દે. આ ખોળિયામાં જીવ રહેશે ત્યાં સુધી હું તારો આભાર માનીશ. રૂપિયાની ચિંતા ન કરતો.

એકલતા તારા કાકીથી જીરવાતી નથી અને મારાથી એ જોવાતું નથી. ઘરડાઘરમાં મેડિકલ સારવાર પણ મળે છે. મંદિર, બાગ બગીચા પણ અંદર જ હોય છે. એક બીજાને અંદર મળતા રહેશુ તો અમારો સમય પણ પસાર થતો રહેશે.

બાળપણમાં ATM કાર્ડ તરીકે અમે કામ કર્યું. જયારે તેમને આધાર કાર્ડ બનવાનું આવ્યું ત્યારે જવાબદારીમાંથી તેઓ છટકી ગયા બેટા. કહી કાકા અત્યાર સુધી રાખેલ હિમ્મત ખોઈ બેઠા અને રડી પડ્યા.

મેં તેમના ખભે હાથ મૂકી કીધુ તમે એકલા નથી કાકા. હું તમારી સાથે જ છું. ચિંતા ન કરો.

બેટા મારું મકાન પણ વેચી માર. જેને અમારી ચિંતા નથી તેની અમારે શા માટે ચિંતા કરવી જોઈએ?

અમે વાતો કરતા હતા ત્યાં અંદરથી ડોક્ટર આવ્યા. બા ની તબિયત નાજુક છે તમારા બાળકોને બોલાવવા હોય તો બોલાવી લ્યો. કાકાએ મારી સામે જોયું. અમે અંદર દોડતા ગયા.

બા એ કાકાનો હાથ પકડ્યો અને બોલ્યા તમારી તબિયત સંભાળજો. મારી સામે જોઈ કહી કેહવા પ્રયતન કરે એ પહેલાં કાકીએ સ્વાર્થી દુનિયાથી નાતો છોડી દીધો. કાકા પણ કાકીનો હાથ પકડી ખૂબ રડ્યા. પછી મક્કમ થઈ બોલ્યા, મારા કોઈ છોકરાઓને આ જાણ ન કરવી. તેમણે પોતાનો મોબાઈલ નંબર પણ બદલી નાખ્યો જેથી તેમના બાળકોના ફોન ન આવે.

થોડા દિવસ મારે ત્યાં રહ્યા પછી તેમણે ઘરડા ઘરમાં રહેવાની વ્યવસ્થા કરી લીધી અને તેમનું મકાન પણ તેમણે વેચી નાખ્યું.

મેં કીધું, દોસ્ત… કેમ કેનેડા ના ફાવ્યુ?

એ બોલ્યો, દોસ્ત… નજરથી દુર એ દિલથી દુર.

મારા પુત્રને કે તેની પત્નીને અમારી હાજરી કે લાગણીની કોઈ કિંમત જ નથી. તો શા માટે અમારે ત્યાં રહેવું જોઈયે. અમને ભૂતકાળમાં એવા સરસ સાચવ્યા અને રાખ્યા હતા. પણ અમે ભોળા હતા. અમને ખબર થોડી હતી કે એ લોકોનો સ્વાર્થ હતો તેમના છોકરા મોટા કરવાનો. એતો પૂરો થઈ ગયો. હવે અમારી હાજરી ખૂંચવા લાગી.

મારે મારા મિત્રને કેમ સમજાવવો કે, હે દોસ્ત… તું ખોટા સમયે આવ્યો છે. પંખીનો માળો પીંખાઇ ગયા પછી આવવાનો મતલબ નથી રહેતો. તું તારા ઘરને તાળું જોવે છે એ ઘર હવે તારું નથી. તેનો માલિક તો ક્યારનો બદલાઈ ગયો છે.

તારા બાપ સામે આંખ મેળવી ઉભવા લાયક પણ તું નથી રહ્યો. તેં તારા બાપને રસ્તા ઉપર લાવી દીધો. તારા છોકરાએ તને રસ્તા ઉપર લાવી દીધો.

મેં જ્યારે મક્કમ થઈ બધી હકીકત તેને જણાવી ત્યારે તે માથે હાથ મૂકી ખૂબ રડ્યો અને બોલ્યો હવે તો અમારે પણ ઘરડાઘર જ ગોતવાનો વારો આવ્યો.

મિત્રો, માઁ બાપના આંસુનું વજન માપવાનો પ્રયત્ન કદી ન કરતા. પસ્તાશો. કારણ કે માઁ બાપની હાય અને લાચાર માણસના આંસુ એ દુનિયાની સૌથી મોંઘી પ્રોડક્ટ છે, એનું બિલ સીધું ઉપરવાળાના દરબારમાં જ ફાટે છે.

– પાર્થિવ.