કન્યા વિદાયના પ્રસંગ પર બનેલી આ ગઝલ વાંચવા જેવી છે.

0
296

મંડપ વિખાયો ને સખી બચપણ તજી જતી રહી,

મીઠી પળો હવા બની પાદર ભણી જતી રહી.

એ પાંગરી હતી કદી આ હાથ પર, અવાજ પર,

નિજને ભૂલી જવા નદી જેવી નદી જતી રહી.

એણે ભરી પળો મધુર કલકલ કરી ધમાલથી,

થઈ સાવ શૂન્ય રાવટી, ક્ષણમાં સદી જતી રહી.

તે આવી અશ્રુધારનું જ બીજું રૂપ હો, શક્ય છે,

આવી, વસી પડળ અને હળવેકથી જતી રહી.

બદલ્યો હતો સદા મને ફૂલો તણાં સ્વરૂપમાં,

પમરાટનાં કવન સજાવી, મઘમઘી જતી રહી.

– ડૉ. કિશોર જે. વાઘેલા( ભાવનગર)

– સાભાર હસમુખ ગોહિલ (અમર કથાઓ ગ્રુપ)