પ્રીવેડિંગ શૂટિંગથી દસમા ભાગનું ધ્યાન છોકરીને આ વાતો શીખવવામાં અપાય તો ઘણા ઘર ભાંગતા બચી જાય.

0
1137

દરેક સમાજની સમસ્યા : (એક વકીલની કલમે)

(બંધ બેસતી પાઘડી પહેરવાની જરૂર નથી.)

તાજેતરમાં લગ્ન વિષયક સમસ્યાઓમાં ઉપરા ઉપરી બે ત્રણ કેસ ખુબ દુઃખદ આવ્યાં. એમાં મેઈન પ્રોબ્લેમ એ છે કે લગભગ 25 થી 27 વર્ષની ઉંમરે પરણીને આવેલી દીકરીને ખીચડીથી માંડીને કંઈ જ બનાવતા કે કામ કરતાં આવડતું નથી, અથવા તે જૂઠું બોલે છે કે તેની દાનત નથી. એમાંથી જે હોય તે પણ સાસરિયાં માટે સમસ્યા સરખી જ રહે છે. દીકરી ડોકટર, એન્જિનિયર કે જે હોય તે પણ પેટ તો દરેકને હોય જ છે. અને રસોયા, ઝોમેટો, સ્વિગી કે ટિફિનમાં આખી જિંદગી જીવી ન જ શકાય.

સાસરિયા પણ વહુ લાવતા હોય તો તેમની કઈક તો અપેક્ષા હોય જ. અને 27 વર્ષની ઉંમરે તેઓ પાઠશાળાનાં અણઘડ બાળકને તો ન જ લાવતા હોય. અને દરેક માણસ દરેક કામ શીખીને જન્મ્યું નથી હોતું, પણ શીખવાની અને શીખવાડવાની પણ એક ઉંમર હોય, અને ઘણા કેસમાં તો શીખવાડી શકે તેવું કોઈ સાસરામાં ન પણ હોય.

એની પણ વ્યવસ્થા થાય, પણ શીખવાની કે કરવાની દાનત અને તૈયારી તો અનિવાર્ય જ છે ને? પણ આ તો પિયરમાં કંઈ હોય કે ન હોય પણ સાસરે આવે એટલે 100% ટીવી સિરિયલો અને પિક્ચરની વહુઓની જ રહેણી કરણીની હવામાં જ હોય છે. રસોયા, નોકર, નોકરથી થોડો અપગ્રેડ પતિ, પાર્લર, પિક્ચર, પિકનિક, ટૂર, બહુ તો નોકરી, કે પછી અભ્યાસનું બહાનું, અને એ કંઈ પૂરું ન થાય કે વાંધો વિરોધ થાય તો કોર્ટની ધ-મ-કી.

આ પરિસ્થતિમાં દીકરાઓને પરણાવવાની પણ ખુબ જ બીક જ લાગે છે અને દીકરીનો કે પોતાનો વાંક કબુલવાને બદલે દીકરીઓના પિયરીયાની દાદા ગીરી અને દખલગીરી એટલી વધી ગઈ છે કે તેણે સામાજિક વ્યવસ્થાનો સત્યાનાશ કર્યો છે.

પોતાની 27 વર્ષની દીકરી સાવ અણઘડ અને વેતા વગરની છે તેમાં પોતાની જ જવાબદારી છે તેવી કોઈ શરમ કે ગુન્હાહિત કબૂલાત, કે હજી તેને કંઈ જ શીખવવાને બદલે સાસરામાં કંઈ કહેવા કે શીખવવાનો પ્રયત્ન કરવામા આવે તો તેને સાસુ કે નણંદનું ભાઈ ભાભીના જીવનમાં ઇન્ટર ફિયરન્સ થતું હોવાનો વાહિયાત અને મૂર્ખ હોબાળો કરવામાં આવે છે. જેને દેશી ભાષામાં લાજવાને બદલે ગાજવું કહેવાય.

દરેક રજાઓ કે વેકેશનમાં આ છોકરીઓને અને તેના માં બાપને હીલ સ્ટેશન જવા જોઇશે, પછી ભલે બાળક ન હોય કે ભણતું ન હોય અને તેને વેકેશન સાથે કોઈ લેવાદેવા ન હોય, પતિ પ્રાઇવેટમાં નોકરી વ્યવસાય કરતા હોય, રજા, પૈસા વગેરે મેનેજ થાય તેમ ન હોય, ઘરમાં વૃધ્ધો હોય તેનો પ્રોબ્લેમ થાય તેમ હોય, અમુકથી નાના બાળકને લઈ ફરવું આ વાતાવરણમાં સલાહ ભર્યું ન હોય, પણ જવું એટલે જવું.

અને માં બાપ પણ સાચી સલાહ આપવાને બદલે ઉત્તેજન આપે અને પોતાની સાથે એકલી પરણેલી દીકરીને પણ ટૂરમાં લઇ જવાની બેહૂદી વાત કરે. અને દીકરાની વહુ માટે આનાથી તદ્દન વિપરીત અપેક્ષા અને વર્તન હોય.

આ બધી લાગણીઓના અતિરેક લગ્ન જીવનની ઘોર ખોદી નાખી છે. અને તેમાં કાયદાઓ અને કોર્ટોએ મીઠું ભભરાવવાનું કામ કર્યુ છે. મારા 40 વર્ષની વકીલાતના અનુભવમાં આવા dispute માં 70% થી વધુ વાંક સ્ત્રીઓ અને એનાં પિયરીયાનો મેં અનુભવ્યો છે. અને તેમાં છેલ્લા દાયકામાં તો એ ખુબ જ વકરી ગયેલ છે.

મોટા ભાગના ઘર કુટુંબોમાં હવે વહુઓને સારી જ રીતે રાખવામાં આવે છે પરંતુ તેનો ગેરલાભ ઉઠાવવામાં આવે છે. ખાસ કરીને વાનગી ક્લાસ ચલાવતી બહેનોએ હવે ચાઈનીસ, પંજાબીને બદલે ખીચડી, રોટલી દાળ, ભાત, શાકના ક્લાસ ચલાવવાની જરૂર છે જે ઘરમાં શીખવવામાં આવતાં નથી. અને કોર્ટો એ આ બધી જ બાબતો લક્ષ્યમાં લેવાની જરૂર છે.

પ્રી વેડિંગ શૂટિંગથી દસમા ભાગનું ધ્યાન પણ પ્રિ વેડિંગ ટ્રેનીંગ કે કુકિંગમાં આપવામાં આવે તો ઘણા ઘર ભાંગતા બચી જાય. અપવાદ રૂપ કેસમાં ખરેખર દુઃખ ત્રા-સ-આ-પ-તા હશે પણ 90% કેસમાં હવે ત્રા-સ-આ-પ-ના-રા બદલાઈ ગયાં છે. અને આવી માથે ચડાવેલી અણઘડ દીકરીઓ પછી પિયરમાં ભાઈ ભાભી માટે પ્રોબ્લેમ ઊભા કરે છે અને માં બાપની હયાતી પછી સમાજ માટે પણ પ્રોબ્લેમ રૂપ બને છે.

કોર્ટ માત્ર ભરણ પોષણ, વળતર, સેપરેશન કે ડિવોર્સ અપાવી શકે છે. ઘર, કુટુંબ, પતિ, બાળક, સલામતી, હોદ્દો કે અનુશાસન અને રાંધણ કળા અપાવી શકતી નથી, એ તો શીખશો તો જ પામશો.

યોગ્ય લાગ્યું હોય તો શેર કરવા વિનંતી.

(બંધ બેસતી પાઘડી પહેરવાની જરૂર નથી.)

(મહેતા બૈજુનું પ્રોફાઈલ પરથી) (Copy Pest)