ભાગવત રહસ્ય 40: જે એવું માનતા હોય કે સવારમાં ભગવાનની પૂજા કરી એટલે બધું પતી ગયું તે આ જરૂર વાંચે.

0
1558

ભાગવત રહસ્ય – ૪૦

જેનાથી ભગવાન શ્રીકૃષ્ણમાં ભક્તિ થાય એ મનુષ્યો માટે શ્રેષ્ઠ ધર્મ છે. ભક્તિ પણ એવી કે જેમાં કોઈ પ્રકારની કામના ના હોય અને જે નિત્ય નિરંતર થાય. આવી ભક્તિથી હૃદય “આનંદ રૂપ પરમાત્મા” ની પ્રાપ્તિ કરીને કૃત-કૃત્ય થઇ જાય છે.(ભાગવત-૧-૨-૬)

સૂતજી કહે છે – જીવાત્મા અંશ છે. પરમાત્મા અંશી(જેમાંથી અંશ થાય તે) છે.

આ જીવ કોઈ જીવનો અંશ નથી, જીવ કોઈ જીવનો નથી, જીવ ઈશ્વરનો છે. ઈશ્વરથી વિખુટો પડ્યો છે તેથી તેની દશા બગડી છે.

અંશ-અંશીથી વિખુટો પડ્યો છે. તેથી તે દુઃખી છે. તે અંશ-અંશીમાં મળી જાય તો જીવનું કલ્યાણ થાય.

ભગવાન કહે છે કે તું મારો અંશ છે તું મને મળીને કૃતાર્થ થઈશ.

નર એ નારાયણનો અંશ છે. (આત્મા એ પરમાત્માનો અંશ છે)

કોઈ પણ રીતે નારાયણ સાથે એક થવાની જરૂર છે.

જ્ઞાનીઓ જ્ઞાનથી અભેદ (અદ્વૈત-એક) સિદ્ધ કરે છે. વૈષ્ણવ મહાત્માઓ પ્રેમથી અદ્વૈત સિદ્ધ કરે છે. પ્રેમની પરિપૂર્ણતા અદ્વૈતમાં છે. ભક્ત અને ભગવાન છેવટે એક થાય છે. ગોપી અને કૃષ્ણ એક જ છે.

જીવ ઈશ્વરથી કેવી રીતે વિખુટો પડ્યો તેની ચર્ચા કરવાની જરૂર નથી. આ જીવ ઈશ્વરથી કેમ અને ક્યારે વિખુટો પડ્યો તે કહી શકાતું નથી. પણ જીવને ઈશ્વરનો વિયોગ થયો છે એ હકીકત છે. આ વિયોગ ક્યારથી, કેમ થયો તેની પંચાત કરવાની જરૂર નથી. તેનાથી કંઈ લાભ નથી. કાંઇક ભૂલ થઇ છે તેથી ગોટાળો થયો છે. અને જીવ મળમૂત્રથી ભરેલા શરીરમાં આવ્યો છે.

જીવને મોટો રોગ એ થયો છે કે તેને પરમાત્માનો વિયોગ થયો છે.(આત્માને પરમાત્માનો વિયોગ)

રોગ થયા પછી રોગ કેમ થયો તેનો વિચાર કર્યા કરશો તો રોગ વધી જશે.(તે દવા લેવાથી જ જશે)

ધોતિયાને ડાઘો પડ્યો હોય તો તે ક્યાં અને કેમ પડ્યો એમ વિચારવાથી ડાઘ જશે નહિ (ધોવાથી જશે). તે પ્રમાણે બહુ વિચાર્યા વગર જીવ ઈશ્વરને મળવાનો પ્રયત્ન કરે તે જ ઇષ્ટ છે.

આજથી નિશ્ચય કરો કે – હું કોઈનો નથી. હું ઈશ્વરનો છું.

ઈશ્વરને અપેક્ષા રહે છે – મનુષ્યને બુદ્ધિ આપી હતી તેનું તેણે શું કર્યું? (એ હિસાબ માગે છે)

મ-રુ ત્યુ એટલે હિસાબ આપવાનો દિવસ. જેનું જીવન શુદ્ધ છે તેનો હિસાબ ચોખ્ખો છે.

ઇન્કમ ટેક્ષ ઓફિસરને એક-બે લાખનો હિસાબ આપતાં જીવ બીવે છે. ત્યારે આખા જીવનનો હિસાબ પ્રભુ માગશે ત્યારે શું દશા થશે? તેનો વિચાર કર્યો છે કોઈ દિવસ?

અંતકાળે બીક લાગે છે કરેલા પાપોની યાદથી. મ-રુ ત્યુની બીક છે ત્યાં સુધી શાંતિ નથી.

કાળના એ કાળ એવા ભગવાન જેને અપનાવે તો તેને ભગવાનનો નોકર કાળ કશું કરી શકતો નથી.

ઉપનિષદ કહે છે કે – જીવ અને ઈશ્વર સાથે બેઠા છે, (આત્મા-પરમાત્મા) છતાં જીવ ઈશ્વરને ઓળખી શકતો નથી. (નિરીક્ષણનો અભાવ, ઈશ્વરને ઓળખાવની જીજ્ઞાસાનો અભાવ, જ્યાં ઈશ્વર છે ત્યાં નહિ જોવાનો અભાવ) જીવ (આત્મા) બહિર્મુખ(બાહ્ય-નિરીક્ષણ) ને બદલે અંતર્મુખ(આંતર-નિરીક્ષણ) બને તો અંતર્યામીને ઓળખી શકે.

એક મનુષ્યને એવું જાણવા મળ્યું કે – ગંગા કિનારે રહેતા એક સંત મહાત્મા પાસે પારસમણિ છે.

પારસમણિ મેળવવા તે મનુષ્ય સંતની સેવા કરવા લાગ્યો. સંતે કહ્યું કે – હું ગંગાસ્નાન કરીને આવું પછી તને પારસમણિ આપીશ. સંત ગયા પછી પેલાનું મન અધીરું થયું. સંતની ગેરહાજરીમાં આખી ઝુંપડી ફેંદી વળ્યો પણ પારસમણિ હાથમાં આવ્યો નહિ. સંત પધાર્યા. સંતે કહ્યું – આટલી ધીરજ નાં રાખી શક્યો? પારસમણિ તો મેં દાબડીમાં મૂકી રાખ્યો છે એમ કહી તેમણે એક દાબડી ઉતારી. આ પારસમણિ લોખંડની દાબડીમાં હતો.

પેલાને શંકા થઇ કે – આ પારસમણિ લોખંડની દાબડીમાં હતો તો દાબડી સોનાની કેમ ના થઇ?

સાચે સાચ આ પારસમણિ હશે? કે સંત મારી મશ્કરી કરે છે? તેણે પોતાની આ શંકા સંત સામે રજુ કરી.

સંતે સમજાવ્યું – તું જુએ છે કે પારસમણિ એક ચિંથરામાં બાંધેલો છે. કપડાના આવરણને લીધે પારસમણિ અને લોખંડનો સ્પર્શ થતો નથી. એટલે દાબડી સોનાની કેમ થાય?

બસ આવી જ રીતે જીવ અને ઈશ્વર(આત્મા અને પરમાત્મા) હૃદયમાં જ છે. પણ વાસનાના આવરણને લઈને તેનું મિલન થતું નથી. જીવાત્મા એ દાબડી છે પરમાત્મા પારસમણિ છે.

વચમાનું અહંતા, મમતા, વા સના (માયા) રૂપી ચીંથરું જ દૂર કરવાનું છે.

અનેક વાર સાધકને સાધન (યોગ-ભક્તિ વગેરે) કરતાં કોઈ સિદ્ધિ ના મળે તો તેને સાધન પ્રત્યે ઉપેક્ષા જાગે છે. પણ તે સારું નથી.(ચીંથરું હોય ત્યાં સુધી સિદ્ધિ કેમ મળે?)

જીવ એ સાધક છે. સેવા, સ્મરણ, યોગ વગરે સાધન છે. પરમાત્મા સાધ્ય છે. (કોઈને કોઈ સાધન તો કરવું જ પડે છે. સાધનો અનેક છે, જે અનુકૂળ આવે તે સાધન કરવું જોઈએ.)

લોકો માને છે કે ભક્તિ માર્ગ(સાધન) સહેલો છે. સવારમાં ભગવાનની પૂજા કરી એટલે બધું પતી ગયું. પછી આખા દિવસમાં તે ભગવાનને ભૂલી જાય છે. આ ભક્તિ નથી. ચોવીસ કલાક ઈશ્વરનું સ્મરણ રહે તે ભક્તિ.

– પૂ. ડોંગરેજી મહારાજ.

(શિવોમ પરથી.)