ભાગવત રહસ્ય 61: જ્યારે શ્રીકૃષ્ણ દ્વારકા જવા માટે નીકળી રહ્યા હતા ત્યારે કુંતાજીએ તેમની પાસે દુઃખ કેમ માંગ્યું.

0
752

ભાગવત રહસ્ય – ૬૧

કુંતાજી દુઃખના દિવસો અને એ દિવસોમાં પ્રભુએ કરેલા ઉપકારોને ભૂલ્યા નથી. કુંતાજી કહે છે – પ્રભુએ અમને સુખી કર્યા છે. કેવાં કેવાં દુઃખમાંથી અમને ઉગાર્યા છે. નાથ, મને યાદ આવે છે કે – હું વિધવા થઇ હતી, મારાં બાળકો નાનાં હતાં. ત્યારે નાથ, તમે જ મારું અને મારાં બાળકોનું રક્ષણ કર્યું હતું.

કુંતાજી પ્રભુના ઉપકાર સુખમાં ય ભૂલ્યા નથી, જયારે અતિ સુખમાં માનવી ભાન ભૂલે છે. જીવ પર પ્રભુના અનેક ઉપકાર છે, પણ જીવ એ ઉપકાર ભૂલી જાય છે.

જરા વિચાર કરો તમને જે આ ધન મળ્યું છે, તમને જે આ સુખ સંપત્તિ મળી છે, તેના માટે તમે લાયક છો કે નહિ? તમારા અંતઃકરણને પૂછો. તો જવાબ એ જ મળશે કે – હું લાયક નથી.

મેં આંખથી-મનથી ઘણાં પાપ કર્યા છે, તેમ છતાં પરમાત્માએ આ સર્વ મને આપ્યું છે.

વિચારો કે આપણાં કર્મથી શું વરસાદ પડે છે?

ના. પરમાત્મા ઉપકાર કરી વરસાદ પાડે છે. પરમાત્માના ઉપકારો કેમ કરીને ભૂલી શકાય?

આપણે બિમારીમાંથી બચીએ ત્યારે અમુક દવાથી સારું થયું કે ડોક્ટરે બચાવ્યો તેમ માનીએ છીએ. પણ પરમાત્માએ બચાવ્યા તેમ માનતા નથી. પરમાત્માનો ઉપકાર માનતા નથી.

વિચારો કે ડોક્ટરની દવાઓમાં કે ઇન્જેક્શનમાં શું બચાવવાની શક્તિ છે? ના. બચાવનારો કોઈ જુદો છે.

ડોક્ટરમાં બચાવવાની શક્તિ હોય તો ડોક્ટરને ત્યાં કોઈ દિવસ છેલ્લો વરઘોડો નીકળે જ નહિ.(મ-રુ ત્યુ થાય જ નહિ) પ્રભુની કૃપાથી દવામાં શક્તિ આવે છે.

કુંતાજી કહે છે કે – જેમ જળ વિના નદી શોભે નહિ, પ્રાણ વગર શરીર શોભે નહિ, કુમકુમના ચાંદલા વગર સૌભાગ્યવતી સ્ત્રી શોભે નહિ, એમ આપ વગર પાંડવો શોભે નહિ. નાથ, આપને લીધે અમે સુખી છીએ. હવે અમને છોડીને જશો નહિ.

આવી જ રીતે ગોપીઓ પણ ગોપીગીતમાં ભગવાનના ઉપકારોનું સ્મરણ કરે છે. ગોપીઓ કહે છે કે – યમુનાજીનાં વિષમય જળથી થનાર મ-રુ ત્યુથી અજગરના રૂપમાં ખાઈ જનાર અઘાસુરથી, ઇન્દ્રની વર્ષાથી, આંધી, વીજળી, દાવાનળથી, હે નાથ, આપે અમારું રક્ષણ કર્યું છે.

પરમાત્માના ઉપકારોનું સ્મરણ કરવાથી પ્રભુ પ્રત્યે પ્રેમ ઉત્પન્ન થાય છે.

કુંતાજી કહે છે – દુર્યોધને મારાં ભીમને ઝે-ર-નાં લાડુ ખવડાવ્યા. ત્યારે આપે તેને ઉગાર્યો છે. દુર્યોધને અમને લાક્ષાગૃહમાં બા-ળ-વા-નો પ્રયત્ન કર્યો, પણ આપે અમારી લાજ રાખી છે. આપના ઉપકારો અનંત છે. તેનો બદલો વાળી શકાય તેમ નથી. મારી દ્રૌપદીને દુશાસન ભરી સભામાં લઇ જઈ, તેની સાડી ખેંચવા લાગ્યો, ત્યારે તેની લાજ આપે રાખી છે. આપના ઉપકારોનો બદલો હું શું વાળી શકું? હું તો આપના ચરણમાં વારંવાર વંદન કરું છું. નાથ, તમારે લીધે અમે સુખી છીએ, અમારો ત્યાગ ના કરો.

શ્રીકૃષ્ણ કહે છે કે – દ્વારકાથી અનેક સંદેશાઓ આવ્યાં છે. મારે ત્યાં જવું પડશે.

ત્યારે કુંતાજીએ કહ્યું – આપ ભલે દ્વારકા જાઓ, પણ મને એક વરદાન માંગવાની ઈચ્છા છે તે આપો અને પછી જવું હોય તો જાવ. કુંતાજીએ જે માગ્યું તેવું દુનિયામાં કોઈએ માગ્યું નથી ને માગશે પણ નહિ.

“હે, જગતના ગુરુ, અમારા જીવનમાં પગલે પગલે સદા વિપત્તિઓ આવતી રહો. કારણ કે વિપત્તિઓમાં જ નિશ્ચિત રૂપથી આપનાં દર્શન થાય તે પછી જન્મ મ-રુ ત્યુના ચક્કરમાં આવવું પડતું નથી.” (ભાગવત-૧-૮-૧૫) કુંતાજીએ માગ્યું છે કે – હે નાથ, મોટા મોટા દુઃખના પ્રસંગો આવીને માથે પડે તેવું વરદાન આપો.

સગાંવહાલાંનો પ્રેમ કપટથી ભર્યો છે તેની ખબર દુઃખમાં પડે છે. જેને માટે શરીર ઘસાવ્યું છે, જેને માટે તમે ભોગ આપ્યો છે, તે કોઈ વાર કારણ મળતા તમારો શત્રુ થઇ જશે. દુઃખમાં જ મનુષ્યને ડહાપણ આવે છે. દુઃખમાં જ જીવને પ્રભુ પાસે જવાનું મન થાય છે. વિપત્તિમાં જ પ્રભુનું સ્મરણ થાય છે. તેથી વિપત્તિ એ સાચી સંપત્તિ છે. સંતોની સંપત્તિ અને વિપત્તિની વ્યાખ્યા જરા જુદી છે.

પ્રભુનું વિસ્મરણ થાય તે સાચી વિપત્તિ ને પ્રભુનું સ્મરણ કાયમ રહે તે સાચી સંપત્તિ.

શ્રી કૃષ્ણ કહે છે કે – તમે આ શું માગો છો? તમે શાનભાન તો ભૂલ્યા નથી ને? આજ દિન સુધી તો દુઃખના અનેક પ્રસંગો આવ્યા છે, હવે સુખનો વારો આવ્યો છે. શું હજુ દુઃખ ભોગવવાની હોંશ છે?

કુંતાજી દીન બન્યાં છે. કહે છે – નાથ, હું જે માગું છું તે યોગ્ય છે. દુઃખ મારો ગુરુ છે. દુઃખમાં ખાતરી થાય છે કે – શ્રીકૃષ્ણ સિવાય મારું કોઈ નથી. દુઃખમાં નારાયણનું સ્મરણ થાય છે. એથી તો એ સુખ છે. તેને દુઃખ કેમ કહેવાય? વિપત્તિમાં તમારુ સ્મરણ થાય છે તેથી તેને હું સંપત્તિ માનું છું.

– પૂ. ડોંગરેજી મહારાજ.

(શિવોમ પરથી.)